Het sculpturaal en beeldend werk van Sofia Speybrouck (°1970) beweegt zich tussen abstractie en figuratie. De figuratie wordt zichtbaar door abstracte vormen naast en door elkaar te plaatsen. Uit die compositie van vlakken, lijnen en ruimte ontstaat een inspirerende en emotionele houding, een breekbare contour, lijnen die steevast op meerstemmige muziek gaan lijken.

Vormstudies in haar werk zijn essentieel. Na het schetsen is het een eerste doorgedreven bemiddeling tussen materie en de wereld daarbuiten. Speybrouck zoekt steeds naar het punt waarop het kunstwerk via haar vingers om vorm krijgt. Haar niet mis te verstane uitspraak daarover is: ‘Uiteindelijk creëren mijn sculpturen zichzelf’.

De werken van Speybrouck zijn biografisch van aard. Zij haalt inspiratie uit het private en het alledaagse. De energie die daaruit voortvloeit is bijgevolg nooit zomaar of vrijblijvend. Om een seance uit het verleden terug op te roepen gebruikt Speybrouck vaak avatars: Bijvoorbeeld gebruikt zij in het atelier muziek om de juiste emoties van toen zo levendig mogelijk te versterken. De ondertoon die daar uit lekt maakt de sculpturen eindeloos.